Titel: Canzone 4711 
Artiest: boudewijn de groot
Album: Picknick

Capo op de 3e fret om mee te spelen met de plaat.

#Dit is een wat moeilijkere song vanwege de jazz-akkoorden. Eventueel kan gewoon gewerkt worden 

met het schema Am - Am/G - F7 - E7. Het andere stukje wordt dan gewoon Dm - Dm/C - Dm/B - E7.

#De niet alledaagse akkoorden kan je als volgt spelen:
	
	Bm7(b5):	x20231
	Eaug7(#9):	0x2133
	Bm7addE:	x24230
	BbM7(b5):	x13230
	Eaug7(b9):	032131


intro:	Am	Am7/G	    Bm7(b5)	Eaug7(#9)  (x2)

   Am			 Am/G
Er viel een hete schaduw over 't strand,
      F			      E		   E7
die depressie had de zon dus toch gevangen.
   Am			      E7
De wind bleef onder het wolkendeksel hangen.
   F7				      Em   Am   E7
De dag bleef stilstaan tussen één en twee.

  Am			  Am/G
Vanille ijs smolt in haar bruine hand,
    F			   E		 E7
ze likte langzaam met een koel verlangen.
   Am			E7
Ze had nog zilte parels op haar wangen,
   F7				   E7  Am
ze bracht de golven in haar haren mee.

	   Dm - Bb/D  Bm7addE - BbM7b5	     Am	 Am7/G
En in haar ogen    de ster - ren     van de zee.
F			   E		 E7
In haar schelp van stilte zocht ik gaten,
   Am			  E7
probeerde mij met haar te laten praten.
   F7				E7   Am7   E7
Ik keek naar boven en had geen idee.
      Am		   Am7/G	Bm7(b5)   Eaug7(b9)
Vier cijfers vormden een reclamevlucht.
      Am		    Am/G	Bm7(b5)	  Eaug7(b9)
Toen hing er eau-de-c'logne in de lucht.

*tussenstukje: Am	Am7/G	  Bm7(b5)    Eaug7(b9) (x2)

Ze zei iets dat ik moeilijk kon verstaan,
een man zat met een radio te spelen
die mij daarop vierstemmig mee kon delen
dat liefde alles was wat ik nodig had.
Ze keek me een tijd later peinzend aan
en net toen ik haar schouder wilde strelen,
begon het haar klaarblijkelijk te vervelen
dat ik alleen maar zwijgend naast haar zat.
En ze verdween half achter het ochtendblad,
tot haar navel toe was wereldnieuws te lezen.
Ze zei dat eau-de-c'logne fijn zou wezen.
Het speet me dat ik dat niet bij me had.
Ze leek me onder haar bikini bruin,
ze had een hoge schutting om haar tuin.

De eerste druppels vielen op mijn hand,
tijd voor thee en om zich aan te kleden.
Opeens leek alles jarenlang geleden,
ze deed haar kleren aan en groette mij.
Een regensluier daalde over 't strand
en kinderen huilden hard en ontevreden.
De natte vlaggen zakten naar beneden
en iets dat nooit begon was al voorbij.
Haar kleine wrede hand liet mij niet vrij.
De regen deed me weer naar zee verlangen,
haar golven hielden mij opnieuw gevangen.
Het ochtendblad nam'k mee, het was van mij.
Steeds verder werd ik weggesleurd van het strand,
de geur van eau-de-c'logne woei van het land.