Titel: de deserteur 
Artiest: miel cools
Album: Miel Cools

De deserteur			Miel Cools

Een sol[Dm]daat van  Napoleon de Gro [C]te [Bb]
was het  [E]leger grondig  [A] beu.
Hij had [Dm]gestre [C]den, ge [Bb]vochten [A]en [Dm]ge [C]scho [Bb]ten,
il [E] voulait bien [A7]êtr’ à [Dm]deux
En op een [Gm] morgen was hij [C7]niet op het ap [F]pel
en de ser[Gm]geant riep ra [A7]zend kwaad : mille [Dm]tonnerre
maar alle [Gm] andere sol [C7]daten wisten ’t [F]wel,
ze zegden [Gm]droevig: “Hij is [G#d) naar zijn pauvre mè[A7]re”  (sol fa mi)

refr
[D]Leipzich, [A7]Moskou, [Bm]Petro[A7]grad, [D]zijn heel [G]mooie [D]na [A7]men,
[D]maar ik [A7]weet een [Bm] kleine [A7]stad [D]waar wij [G]nog nooit [D]kwa [A7]men,
Ze[D7]ven eenden [G]in de vijver, [A7]zeven banken [G]op de [D] markt,
en [Bm]het standbeeld [E7]van een schrijver, [A7]en het meisje [D]van zijn hart.
[D]Links, rechts, [D7]één, twee, leve de ser[G]geant
en ze [A7]wuifde met haar hand[Dm  C  Bb   A7  Dm  C  Bb  A7]

Een soldaat van Napoleon de Grote
lag te slapen in het gras.
Hij had nog net een liedeke gefloten
waarvan de tekst vergeten was.
En hij droomde dat hij stierf voor ’t vaderland,
en hij kreeg postuum wel honderd dekoraties,
en ieder jaar werd er voor hem een vlam gebrand,
en zijn oude moeder leefde praktisch gratis.

Een soldaat van Napoleon de Grote
die ontwaakte in de kou.
In de buurt werd er plotseling geschoten,
hij zei een akte van berouw.
En uit gewoonte strikte hij nog eens zijn das
maar toen floot er iets en alle vogels zwegen:
er was een heel klein gaatje in zijn jas
en een klokje klepte ergens tien voor negen.