Titel: Een man genaamd Marianne 
Artiest: Kommil Foo
Album: Johnny Cash tribute

Een man genaamd Marianne
Kommil Foo
 (Orig/ A boy named Sue, Johnny Cash)

ADEA

A
Toen ik vier was ging mijn vader weg
D
Je kan zeggen dat is brute pech
E				  A
Dat neem ik hem niet kwalijk, verre van,
A
Er is een ander feit dat ik niet verteer,
D
Dat me woedend maakt, dat me frustreert,
E			    A
De naam die hij me gaf, Marianne

A
Hij was een zwerver en een dronkelap
D
Hij dacht waarschijnlijk wat een goede grap
E				  A
maar ik, ik draag er de gevolgen van
A
Elke vrouw giechelt en dan word ik rood
D
En als een kerel lacht, ik sla hem dood
E			    		A
’t is lastig leven voor een man, genaamd Marianne

A
Ik groeide op voor gal en rad
D
Ik trek rond altijd van stad tot stad
E	                       A
Uit schaamte voor die verdomde naam
A
Maar ik zweer het op mijn moeders ziel
D
ik zal hem vinden die zak, die imbeciel
E				A
en ik dood hij die me dit heeft aangedaan






A
En op een godvergeten dag
D
In een godvergeten grijze stad 
E				A
Zit ik in een kroeg zomaar zonder plan
A
De deur gaat open en ik krijg een schok
D
Daar staat hij, de zak, die voor hij vertrok dacht
E			A
mijn zoon die noem ik Marianne.






A
Ik herkende hem die gore rat
D
Van een foto die mijn moeder had
E				A
Z’n grijze haren, z’n stijve manke poot
A
Hij was groot en sterk z’n blik was kil
D
Ik keek hem aan en mijn hart stond stil
E				A
En ik zei; “Mijn naam is Marianne
En gij gaat over vijf seconden dood”

A
Ik haalde uit en hij ging neer
D
Ik trapte en schopte hem keer op keer
E					A
Maar hij krabbelde recht en had een mes paraat
A
ik knalde een stoel kapot op zijn hoofd
D
hij crashte door het raam half verdoofd
E					A
en we duwden mekaar in de modder midden op straat

A
Hij was snel en sneed een stuk van m’n oor
D
maar ik sloeg hem en sloeg hem, almaar door
E				A
hij gromde en kwijlde als een dolle hond
A
hij trok z’n blaffer maar ik was eerst
D
ik hield hem onder schot , kalm, beheerst
E					A
en plots speelde een glimlach, om z’n mond
A
hij zei: zoon, het leven is hard en ruw
D
en wie het wilt maken moet sterk zijn en sluw
E					A
en ik wist dat je mij moest missen onderweg
A
dus ik gaf je die naam en zei vaarwel
D
’t was hard en wreed, dat besef ik wel
E					A
maar ’t is die naam die je kracht gaf, en lef

A
Je vocht als een leeuw, dat meen ik echt
D
En, Je haat me diep da’s je goeie recht
E					A
En als je me wil doden ga gerust je gang
A
Maar bedank me eerst voor je dat doet
D
Voor de kloten aan je lijf en ‘t pit in je bloed
E					A
Want ik ben de gast die je naam gaf; Marianne







A
Ik staarde hem aan en stamelde; Pa
D
En hij weende ook, of toch bijna en
E					A
We vlogen elkaar in de armen als één man
A
We zien elkaar nu en toe
D
Hij steunt me als ik domme dingen doe
E
En als ik zelf een zoon heb, dan noem ik hem
A
Linda, Els of Cindy, alles behalve Marianne

Die naam