Titel: mirabella 
Artiest: miel cools
Album: Miel Cools

Mirabella
Miel Cools   tekst Louis Verbeeck

Er [Am] was eens een minstreel die Balthazar heette,
hij [E7] was al wat oud en hij zat zonder [Am]werk.
De mensen die waren zijn liedjes vergeten,
hij [E7]zat altijd heel achteraan in de [Am] kerk.
Daar zocht hij ver- [G7]geefs naar wat oude ge- [C]beden,
het  orgel dat [F] speelde: un [G7] petit re-[C]frain.
[E7] Hij [Am] dacht aan dat mooie voorbije verleden,
toen [E7]hij voor speelde in Romoran-[Am]tain

O, ze [A]heette Mirabella, Mirabella was haar [E7]naam,
Mirabella Tarantella in het witte venster-[A]raam,
[A7]Mooie [D]handen om te [A]strelen,
mooie [E7]ogen om te [A]zien,
[A7]mooie [D]krullen om te [A] spelen,
[E7]mooie verre vingers [A] tien.
Mira-[D]bella Tarran-[A]tella, Mira-[E7]bella bij de [A]bron [A7],
Duizend [D]en één nacht ver- [A]tellen en maar [E7]wachten op de zon.

Ze had een kasteel op een rots aan de Loire,
En iedere dag zong hij voor haar een lied.
Een liedje van dagen van maanden van jaren,
een liedje van vreugde en soms van verdriet.
Maar eens op een dag in de herfst van november,
Met regen en zon, met hagel en sneeuw,
Toen moest hij weer voort naar dat land van december.
Zijn hart was een hart dat te graag herbegon.

O,ze …