Bart PeetersLaten me hier toch maar beginnen met te zeggen dat ik me ga beperken tot de muziek die hij onder zijn eigen naam uitbracht. Peeters Bart, een spotlicht over wiki-die-wocke-die-wacko Peeters Bart is anders minstens even moeilijk als die van de jammerlijk overleden andere Wacko Jacko, vandaar. Het plaatje van Bart Peeters (2002), Slimmer dan de zanger (2006), De hemel in het klad (2008), en De ideale man (2010) zijn ons allen bekend. Maar eigenlijk vind ik Het kinderplaatje van Bart Peeters (2008) en dus eigenlijk ook de voorloper ervan De Vliegende Doos (1995) daar zeker ook bij horen. Ik denk spontaan aan De killermuis, Joske de neushoorn, Er zit een beest in bad, Het toeterlied en, écht waar, Doe de Mike Verdrengh dans. De Vliegende Doos en De Kakkewieten zie ik nog zo voor mij, wat een dolle fratsen. Maar die dans? Als iemand mij die kan uitleggen, ik vraag mij al jaren af hoe die eruit ziet. Je kan moeilijk beginnen mailen met zo’n , toch steeds terugkomende waaah, vragen over liedjes en flarden tekst en beeld. Die mensen hebben wel iets anders aan het hoofd dan daar te moeten op antwoorden, maar toch een (zeer) kleine geesteskwelling. Dit geheel terzijde, Peeters Bart dus.

Een vrij jonge Nederlandse groep met (huidige bezetting) de fantastische Roos Rebergen als frontvrouw, Tim Van Oosten (drums), Reinier Van Den Haak (gitaar, mondharmonica, ook zanger en gitarist in de groep Krach), Wannes Cappelle (gitaar, toesten en zang let maar eens op de magistrale lalala in Twijfelaar ) en Tom Pintens (bas en zang). Bij ons onterecht nog iets minder bekend, vandaar deze Spotlicht. Nadat ze in 2005 de prijs voor beste singer/songwriter kreeg op de „Grote Prijs van Nederland“ (de grootste en oudste muziekcompetitie van Nederland) was het nog 3 jaar wachten op het debuutalbum met de voor de hand liggende titel „Ze willen je hond wel aaien maar niet met je praten“. De teksten zijn al even bijzonder als de manier waarop ze zingt, eerlijk, recht naar het hart. Mag ik haar het Nederlandse zusje van Conor Oberst noemen? Roos speelt met woorden, zinnen, clichés op een soms surrealistische soms kinderlijk lijkende manier. „En toen jij het uitgemaakt had, heb ik mijn donorkaart ingevuld zodat er iemand nog met mijn hart speelt“.

Flip Kowlier

Het was ergens in 1997 toen we het eerst hoorden van Flip Kowlier, als frontman van 't Hof van Commerce. Met hun West-Vlaamse teksten sprongen ze direct in het oog, en alhoewel mensen in Antwerpen of Limburg er "ghelegans gin kloatn va verstoan" (nvdr. helemaal niets van begrijpen) was het t'Hof van Commerce al snel bekend over gans Vlaanderen. En zoals het goede West-Vlamingen betaamt was t'Hof van Commerce een hardwerkende en productieve groep. In de 8 jaar van hun bestaan (1997-2005) brachten ze maar liefst 4 albums uit: 'En in Izzegem' (1998), 'Herman' (1999), 'Rocky 7' (2002) en 'Ezoa en niet anders' (2005). Zie ook de site van t' Hof van Commerce. Daarna besluiten de leden om elk hun eigen weg te gaan. Flip Kowlier treed vanaf nu op onder zijn eigen naam. Hij zet de trend verder van liedjes in het West-Vlaams wat klaarblijkelijk nog steeds aanslaat bij het grote publiek. Zijn voorbeeld van zingen in je eigen dialect krijgt steeds meer navolging, denk maar aan De Fixkes, Eva de Roovere, Axel Peelemans, enz...

Raymond van het Groenewoud

Raymond van het Groenewoud werd geboren in Schaarbeek op 14 februari 1950 (ja, snotapen onder jullie, das halverwege de vorige eeuw ;-) lol). Das uit de goeie ouwe tijd, waar alles nog praktisch en degelijk was, en zo ook de muzikanten. Op 17-jarige leeftijd speelt hij bij zijn eerste band de AB's (Antwerp boys), maar net zoals met zijn tweede band "Why not" is zijn carrière binnen deze groep geen lang leven beschoren. Daarna speelt hij nog een tijdje in het orkest van zijn vader Nico Gomez. Maar een muzikale parel als Raymond blijft natuurlijk niet onopgemerkt. Op 20-jarige leeftijd kan Raymond, op aanraden van Will Tura bij Johan verminnen aan de slag. Ondanks het uitbrengen van een steengoed nummer Maria, Maria, ik hou van jou met de band Louisette breekt Raymond nog niet direct door. Zijn iet wat rauwe stem, eigen muziekstijl en "recht voor de raap" teksten schrikten in het begin het grote publiek nog een beetje af. Maar ondertussen zijn nummers als Maria, Maria, ik hou van jou en later Je veux l'amour, zijn Legendarische Meisjes, alsook Liefde voor muziek en Vlaanderen boven, en nog te veel om op te noemen, deel van ons collectief geheugen.